• یک  سفر هزار کیلومتری هم باید با یک گام آغاز شود.

• تا زمانی که بتوانی کاری را شروع کنی، جای نگرانی وجود ندارد.

• مسافت مطرح نیست. این برداشتن گام اول است که مهم است.

• مهم این است که به هر نحو ممکن شروع کنی.

• دانستن اینکه چه می خواهی اولین گام رسیدن به آن چیز است.

• تختخواب شما هر چه قدر هم که گرم و نرم و راحت باشد بالاخره باید آن را ترک کنید.

• کار را از جایی شروع کنید. شهرت و اعتبار را نمی توان با تکیه بر خیالات کسب کرد.

• منتظر وقوع اتفاق خاصی نباشید. از همین موقعیت فعلی و با هر آنچه دارید کار را شروع کنید چرا که این کار همیشه باعث بهبود است.

• کسی که کوهی را جا به جا می کند کار را با جا به جا کردن سنگ های کوچک آغاز می کند.

• اول کارهای مهم تر را انجام دهید. هر چه قدر سنم بالاتر می رود، بیشتر به این معرفتی که در این جمله نهفته است پی می برم. تبعیت از این اصل باعث می شود که اکثر مشکلات پیچیده، به مسائلی قابل حل تبدیل شوند.

• تلاش در جهت انجام کار امریست بیهوده، کار را باید انجام داد.

• شروع کن تا از دیگران پیشی بگیری، این راز پیشرو بودن است. مسائل بزرگ را به بخش های کوچک تر تقسیم کن و سپس یک به یک به آنها بپرداز، و این نیز راه شروع کردن است.

• مردم اغلب زندگی خود را بر عکس طی می کنند. آنان سعی می کنند تا دارایی یا پول بیشتری کسب کنند تا بتوانند فعالیت های مورد علاقه خود را بیشتر انجام دهند و خوشبخت تر بشوند. حال آنکه روش صحیح دقیقا بر عکس است. انسان اول باید به خود واقعی خویش برسد و سپس کارهای یازم را برای کسب آنچه می خواهد، انجام دهد.

• اگر از نردبان زندگی پله پله بالا رفته باشی در مقاطعی احساس می کنی که پیشرفتی نکرده ای. در چنین حالتی تا زمانی که از دید یک ناظر به موضوع نگاه نکنی، نمی فهمی که چه راه طولانی را طی کرده ای.

• اینکه به چه سو می روی از اینکه اکنون کجا هستی مهم تر است.

• موضوع غم انگیز در خصوص زندگی، کوتاه بودن آن نیست، بلکه غم انگیز آن است که ما زندگی را خیلی دیر شروع می کنیم.

•  هرگز برای برداشتن گام بعدی به زمین نظر نکن. فقط کسی که به افق دوردست نظر دارد راه درست را خواهد یافت.

اگر کودکان با سرکوفت و عیب جویی بزرگ شوند
انها محکوم کردن و مقصر دانستن را می اموزند
اگر کودکان با خصومت و دشمنی بزرگ شوند
جنگ و ستیز را می اموزند
اگر کودکان با ترس و بیم بزرگ شوند
دلهره و تشویش و نگرانی را می اموزند
اگر کودکان با ترحم و دلسوزی بزرگ شوند
احساس ترحم و دلسوزی به خود را می اموزند
اگر کودکان با تمسخر بزرگ شوند
خجالتی بودن را می اموزند
اگر کودکان با خجالت و شرم بزرگ شوند
احساس گناه را می اموزند
اگر کودکان با تشویق و تزغیب بزرگ شوند
اعتماد به نفس را می اموزند
اگر کودکان با ستایش و قدردانی و تمجید بزرگ شوند
امتنان و سپاسگزاری را می اموزند
اگر کودکان با اظهار رضایت و تاییدد بزرگ شوند
ارزش به خود و دوست داشتن خود را می اموزند
اگر کودکان با ایمان و باور بزرگ شوند
می اموزند که عشق را در دنیا بیابند
اگر کودکان با شناخت و معرفت بزرگ شوند
هدفمندی در زندگی را می اموزند
اگر کودکان با شراکت و بخشش بزرگ شوند
سخاوتمندی را می اموزند
اگر کودکان با انصاف و عدل و صداقت بزرگ شوند
صداقت و وفاداری نسبت به خود را می اموزند
اگر کودکان با متانت و بزرگواری بزرگ شوند
داشتن ارامش و خونسردی را می اموزند
اگر کودکان با مهر و محبت و شفقت بزرگ شوند
می اموزند که دنیا جای زیبایی برای زندگیست

پدر روزنامه مي خواند .اما پسر كوچكش مدام مزاحمش مي شد.حوصله ي پدر سر رفت و صفحه اي از روزنامه را-كه نقشه ي جهان را نمايش مي داد- جدا و قطعه قطعه كرد و به پسرش داد.

-"بيا ! كاري برايت دارم . يك نقشه ي دنيا به تو مي دهم .ببينم مي تواني آن را دقيقا همان طور كه هست بچيني ؟"

و دوباره سراغ روزنامه اش رفت.مي دانست پسرش تمام روز گرفتار اين كار است.اما يك ربع ساعت بعد پسرك با نقشه ي كامل برگشت.

پدر با تعجب پرسيد:"مادرت به تو جغرافي ياد داده؟"

پسرجواب داد:"جغرافي ديگر چيست؟"

پدر پرسيد:"پس چگونه توانستي اين نقشه ي دنيا را بچيني؟"

پسر گفت:" اتفاقا پشت همين صفحه تصويري از يك آدم بود .وقتي توانستم آن آدم را دوباره بسازم دنيا را هم دوباره ساختم."

4ساله= بابا هر كاري مي تونه انجام بده
5 ساله= بابام خيلي چيزها مي دونه
6 ساله= بابام از باباي تو باهوشتره
8 ساله= بابام هر چيزي را دقيقا نمي دونه
10 ساله= در گذشته زماني كه بابام بزرگ مي شد ، چيزها مطمئنا متفاوت بودند
12 ساله = خوب ، طبيعي است ، پدر در آن مورد چيزي نمي دونه! اون براي بخاطر آوردن كودكي اش خيلي پيره ..
14 ساله= به پدرم خيلي توجه نكن ، اون خيلي قديمي فكر مي كنه .
20 ساله= آه خداي من ! او از جريان روز خيلي پرت است .
25 ساله= پدر كمي درباره آن اطلاع دارد. بايداينطور باشه چون او تجربه زيادي دارد .
30 ساله= شايد بايد از پدر نظرش را بپرسم از اينها گذشته او تجارب زيادي دارد.
35 ساله= بدون مشورت با پدر كوچكترين كاري نمي كنم .
40 ساله= متعجبم كه پدر چگونه آن جريان را حل كرد . او خيلي عاقل و دانا بود و دنيايي تجربه داشت .
50 ساله= اگر پدر اينجا بود همه چيز را در اختيار او قرار مي دادم و در اينباره با او مشورت مي كردم .
خيلي بد شد كه نفهميدم او چقدر فهميده بود . مي تونستم خيلي چيزها از او ياد بگيرم .

اي كاش از همين الان به جاي اينکه اين مراحل را طي كنيم تا بفهميم كه بزرگترهامون چقدر مي فهمند و چقدر مي تونن بهمون توي حل مشكلات كمك كنن همين الان ازشون درخواست كمك و همفكري كنيم ... سعي كنيم قدر بزرگترها خصوصا پدر و مادر را بدونيم و به نصيحتهاشون پشت نكنيم و اون را واقعا گوش كنيم و بهشون عمل كنيم مطمئن باشيد كه ضرر نمي كنيم ... اميدوارم همه پدرها و مادرها سالم و سلامت باشند و عمرشون طولاني